Pers bericht
Op de vlucht voor steenokkerzeel
Oktober 2006
In haar normale leven brengt zij haar kinderen
naar school, vandaag wonen haar kinderen op geheime adressen. Normaal praat zij
dagelijks bij op school. Wie vandaag met haar wil praten kan dit enkel na
afspraak, achter veel hek- en traliewerk, onder de landingsbaan van onze
luchthaven. Op schoolfeesten is zij een van de helpende handen, zij bouwde mee
aan het sociale weefsel van deze staat: de staat pakte haar op, weg van haar
man, weg van haar kinderen, weg van haar nieuwe leven.
Dit is het verhaal van een familie die hier al zeven jaar verblijft, al zeven jaar deel uitmaakt van het sociale leven, kindjes die alles behalve in naam nieuwe Vlamingen zijn (enkel Nederlands spreken maar er iets anders uitzien). Ouders die willen werken maar niet mogen, vrienden en een school die willen helpen maar niet weten wat best is. Dit is het verhaal van een familie en haar vrienden die willen dat na zes weken bewuste opsluiting en psychologische onder druk zetting van een moeder een familie weer herenigd wordt, die trauma’s willen vermijden en die willen aanklagen hoe mensen met de verkeerde papieren in ons land behandeld worden: opgepakt, getraumatiseerd en opgejaagd voor een vodje papier.
De bevolkingspiramide van Oostende staat op zijn kop: regulariseer die nieuwe Vlaamse kindjes. Laat hun ouders werken, geef ze de juiste papieren, ze willen het werk doen dat “oude Vlamingen” niet meer willen doen.
Contactpersonen:
Een vriendin 0486 37 35 23 (Vicky
Morrison)
Vervolg (zie eerder persbericht of De Morgen van 24 oktober 2006, pagina 5)
Donderdagmorgen
trokken leerlingen van de Oostendse stedelijke Freinetschool De Zonnebloem op
in een stille optocht naar het stadhuis.
Bijna alle leerlingen kregen toestemming van de ouders om mee op te stappen.
Het was een heel stille optocht met witte ballonnen, spandoeken met de roep om mama, kaarsen, foto’s van Vulnette en foto’s van asielcentrum 127 bis.
Vulnetten één van de mama’s van de school, werd na zeven jaar verblijf in België plots opgesloten in het gesloten asielcentrum in Steenokkerzeel.
Vandaag moet zij haar 35e verjaardag zonder haar kinderen en haar man vieren.
De ballonnen voerden een boodschap mee voor Minister van Binnenlandse Zaken Patrick Dewael: een kaartje voor Minister Dewael met de vraag de asielaanvraag van de betrokkenen te herbekijken.
Een tweede kaartje aan elke ballon: een verjaardagskaartje voor de mama.
Enkele dagen terug maakten 70 leerlingen al verjaardagskaartjes die hopelijk vandaag met de post in Steenokkerzeel toekomen.
Alle ballonnen vlogen langs de Mercator, in de richting van de zee.
Vrienden en betrokkenen blijven hopen op een persoonlijke aanpak van deze asielaanvraag.
Het is onaanvaardbaar dat een familie die hier al zeven jaar verblijft, waarvan de kinderen door deze lange periode al lang “Nieuwe Vlamingen” geworden zijn zou worden “teruggestuurd”.
Het argument dat de familie in Albanië geen gevaar zou lopen klopt niet. Niet alleen de ouders maar zelfs de kinderen riskeren hun leven bij een verplichtte verhuis naar Albanië.
Tenslotte is het onaanvaardbaar dat de betrokken Belgische instanties een familie plots uit elkaar rukken.
Een persoonlijke, menselijke en humane aanpak van deze zaak is nog altijd mogelijk: “terugkeer” kan niet meer na zovele jaren, zeker niet wanneer er kinderen betrokken zijn.
.